28.10.2013

Trick or treat part I

Każdy pretekst jest dobry aby obejrzeć film. Halloween to dobry czas na odrobinę grozy. Przez najbliższe dni przedstawię Wam kilka propozycji, dzięki którym zgaszone światło na klatce schodowej przyprawi Was o szybsze bicie serca. Naturalnie pominę milczeniem żenujące przeróbki i przybliżę Wam prawdziwe klasyki gatunku. Macie cykora? Ruszamy!

Frankenstein (1931)

Halloween (1978)

Jak z niskobudżetowego filmu stworzyć klasykę horrorów? Z tym pytaniem należałoby się zwrócić do Johna Capentera, który genialnie zrealizował film i skomponował muzykę, która mimo nieskomplikowanej kompozycji należy do najbardziej rozpoznawalnych w historii kina. Co więcej, nie oglądając filmu, a jedynie wsłuchując się w melodię, zaczynamy odczuwać niepokój i mimowolnie oglądamy się za siebie. Fabuła jest prosta. Mamy rok 1963, noc Halloween chłopiec o uroczym imieniu Michael morduje z zimną krwią swoją siostrę. Tak rodzi się legenda Michaela Myersa.


Po brutalnym morderstwie Michael trafia do zakładu psychiatrycznego. Tam zajmuje się nim dr Sam Loomis (Donald Pleasence), który pragnie zrozumieć postępowanie chłopca. Przez pierwsze 8 lat analizuje jego zachowanie by dojść do wniosku, że nie można go w żaden sposób leczyć. Michael to czyste zło. 15 lat przebywa w zakładzie, gdzie w milczeniu oczekuje na powrót do rodzinnego Haddonfield. Doktor zdaje sobie sprawę z zagrożenia i pragnie jak najdłużej trzymać go w zamknięciu. Niestety Myers ucieka ze szpitala i zaczyna się jatka. Ciche i spokojne miasteczko z malowniczymi domkami (nigdy nie zamieszkam w domu jednorodzinnym!) zamienia się krwawą rzeź. Główną walkę będzie musiała stoczyć Laurie Strode (Jamie Lee Curtis), którą za cel już na samym początku obiera sobie psychopata. Ciągle rosnące napięcie i muzyka, która nie pozwala choć na minutę odzyskać utraconej równowagi powoduje, że nawet w scenach, gdzie nie wydarzy się nic złego, krzyczymy z przerażenia. Na oklaski zasługują też odtwórcy głównych ról. Donald Pleasence, aktor z długoletnim doświadczeniem, który stworzył niezapomnianą postać doktora i młodziutka, debiutująca na wielkim ekranie Jamie Lee Curtis nazwana przez fanów "Królową Horrorów", czy " Królową krzyku".
Halloween zapoczątkował serię filmów o jednym z najsłynniejszych morderców. Warto jeszcze zwrócić uwagę na kontynuacje wątku z części pierwszej w Halloween II (1981). Tym razem John Carpenter odpowiada za scenariusz,a reżyserią zajmuje się Rick Rosenthal. Psychodeliczna muzyka wciąż rozbrzmiewa w tle. Akcja filmu zaczyna się w tym samym miejscu, w którym kończy się I część. Postrzelony Michael ucieka i nadal grasuje po miasteczku. Laurie trafia do szpitala, w którym nie może czuć się bezpiecznie... Halloween III: Sezon czarownic, to niestety nie jest kolejna produkcja z serii o Michaelu, zawiedzie się ten, kto będzie oczekiwał Myersa. Wspominam o tym, by od razu przejść do Halloween IV: Powrót Michaela Myersa (1988). Nie oszukujmy się, po źle przyjętej części III, IV powstała bardziej ze względów komercyjnych i po to, aby zatrzeć niesmak po ostatniej klapie. Tu spotkamy siostrzenicę (????!!!!) Michaela, która po stracie matki (ot sobie wymyślili) przebywa w rodzinie zastępczej i miewa sny o wuju, z którym będzie jej dane się zmierzyć...



Piątek trzynastego (1980)
Widzieć młodego Kevina Bacona kilkanaście minut na ekranie jak radośnie używa życia po czym zostaje bestialsko zamordowany. Tak to bez wątpienia Piątek trzynastego Seana S. Cunninghama. Atmosfera wokół premiery nie była sprzyjająca, zarzucano filmowi makabryczne sceny, w których epatowano krwią i przemocą. Najwidoczniej szum wokół filmu odwrócił się na niekorzyść protestujących i tak z kolejnego niszowego dziełka Piątek trzynastego stał się kasowy. Kolejne serie potwierdzały popularność i z czasem zyskiwały status kultowych, na dobre wpisując się w obraz amerykańskiej popkultury.


I tym razem znów mamy do czynienia z prostą historią. Grupa nastolatków wybiera się nad jezioro Crystal Lake, są wychowawcami na letnim obozie i przygotowują się do wakacyjnego sezonu. Ignorują wiadomość, o tym, że kilka lat wcześniej w jeziorze utonął chłopiec imieniem Jason Voorhees. Bawią się, romansują, alkohol leje się strumieniami. Zaczynają się dziać niepokojące rzeczy, uczestników wycieczki ubywa... W Piątku trzynastego II (1981) za reżyserię odpowiada Steve Miner, który robi z Jasona głównego bohatera (w I części mordowała jego matka imieniem Pamela). Nadal występuje w worku na głowie i od czasu do czasu straszy oszpeconą twarzą, na słynną maskę hokeisty musimy poczekać do następnego filmu. Treść jest niemalże identyczna jak w I, jednak szybkie tempo nie pozwala nam się nudzić. Piątek trzynastego III zaskakuje nas...trójwymiarowym obrazem i hokejową maską na twarzy mordercy (nareszcie!). Nad dobrze znane nam już jeziorko przybywa spragniona wrażeń młodzież, wśród nich znajduje się Chris, która kilka miesięcy wcześniej przeżyła atak Jasona (ach ta logika!). Nastolatki zadzierają z grupą młodych motocyklistów, którzy stanowią ich najmniejsze zmartwienie. Jason znów zaczyna polować... Jason Voorhee obok Michaela Myersa i Freddy'ego Krueger'a to ikona filmów grozy.



Krzyk (1996)
Nie mam pojęcia, dlaczego film Wesa Cravena jest tak mało ceniony. Zgoda, kolejne części są słabe, II jeszcze się broni, natomiast wraz z kolejnymi historia robi się po prostu komiczna. Po obejrzeniu Krzyku minęło trochę czasu, zanim przestałam sprawdzać, czy aby na pewno drzwi są zamknięte. Napięcie rośnie z każdą minutą i zaczynamy się gubić w naszych domysłach. Dużym plusem jest to, że mamy do czynienia z mordercą/mordercami z krwi i kości, po zastrzeleniu, spaleniu, utopieniu nie zmartwychwstaną cudownie i nie zaczną jatki od nowa. No właśnie, świetną opcją jest wcielenie w rzekomo jednego mordercę dwóch ludzi. Zresztą na pozór banalna historia jest całkiem możliwa, w USA każdego dnia rozgrywają się podobne rzeczy (niech prawo do broni dla każdego nadal obowiązuje...), więc trudno nie uwierzyć, że mogłoby być tak naprawdę. Cravenowi udało się zebrać świetną obsadę: Drew Barrymore (szkoda, że tak krótko), Neve Campbell (jej rolę początkowo miała grać Drew Barrymore), David Arquette, Courteney Cox, Matthew Lillard. Znajdujemy się w miasteczku Woodsboro. Niepokój pośród licealistów budzi wiadomość o śmierci ich koleżanki Casey Becker. Młodzi ludzie nie podejrzewają jeszcze, że to dopiero rozpoczęcie krwawej serii. Głównym celem staje się Sidney Prescott, której matka dokładnie rok wcześniej została zamordowana. Psychopata dzwoni do ofiar i przepytuje ich ze znajomości filmów grozy... "Cześć, lubisz horrory?".



Duch (1982)
Ciężko zliczyć ile razy TCM wyemitował Ducha. Myślę, że w rankingu na najczęściej puszczany film tej stacji mógłby mieć spore szanse na pierwsze miejsce. A że TCM jest moją ulubioną stacją... do śniadania i do spania, taka mania oglądania (aż prosiło się o rym). Reżyserią na podstawie scenariusza Stevena Spielberga (który również był producentem filmu), zajął się Tobe Hooper. Efekty dziś mogą śmieszyć, ale dla wszystkich fanów kaset VHS lat 80. to obraz obowiązkowy. Duch może nie jest tak znany jak wymienione wyżej tytuły, ale któż z nas nie kojarzy sceny, gdzie mała dziewczynka o blond włosach zostaje dosłownie wessana do odbiornika telewizyjnego, po czym dochodzi z niego jej głosik szukający mamy, czy też słynna scena, gdzie leży z rodzicami i bratem w łóżku, cały pokój zaczyna się trząść, a ona niewinnym głosikiem oznajmia : "They're here". A pajac wciągający Robbiego?? Klauny są przerażające. Mamy więc cały worek naszych lęków z dzieciństwa, których odzwierciedleniem jest właśnie Robbie: burze, wielkie drzewo, które pamięta czasy Kolumba, śmierć zwierzaka, duchy, zjawiska paranormalne , że już nie wspomnę o tej małej egzorcystce...


  Witamy na amerykańskim szczęśliwym osiedlu! Szereg śnieżnobiałych domków z równo przyciętymi trawnikami. Do jednego z nich wprowadza się rodzina Freelingów. Nie musimy czekać na ducha, który wyskoczy z szafy. Praktycznie od początkowych scen jesteśmy zasypywani przedziwnymi zjawiskami: samoistnie przesuwające się przedmioty w domu, krzesła stojące na stole na jednej nodze...Steve (Craig T. Nelson) i Diane (JoBeth Williams) próbują to najpierw tłumaczyć w sposób naukowy, jednak szybko porzucają logikę i zaczynają wierzyć, że cała ta sytuacja jest wynikiem nadprzyrodzonych mocy... Duchy przestają bawić się w kotka i myszkę z domownikami i ujawniają swoje prawdziwe zamiary. Porywają w zaświaty najmłodszą córkę - Carol Anne (Heather O'Rourke). Okazuję się, że całe osiedle zbudowane jest na starym indiańskim cmentarzysku...Zaczyna się walka z czasem.



Sequele okazały się równie dobre co pierwowzór. W Duchu II: Druga strona (1986), Freelingowie wprowadzają się do matki Diany - Jess. Babcia szybko odkrywa, że jej wnuczka nie jest zwykłym dzieckiem i posiada pewne nadprzyrodzone zdolności. Po śmierci seniorki rodu w domu zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Znana z I części egzorcystka Tangina wysyła na pomoc Taylora (Will Sampson, dobrze znany Indianin z Lotu nad kukułczym gniazdem), który ma pomóc rodzinie uporać się z demonami, które czyhają na ich córkę. Film nie różniłby się niczym od wielu horrorów wyprodukowanych w latach 80. , gdyby nie postać pastora. Przez niego nie mogłam spać w nocy, a jego twarz widziałam wszędzie. Poszukałam informacji o aktorze i jest, a raczej był nim niejaki Julian Beck. Zagrał m. in. w Cotton Club (1984), 9 1/2 tygodnia (1986). Twarz miał niesamowicie ekspresyjną, stworzoną do filmów grozy i dziwię się, że tak słabo wykorzystano jego potencjał. Oglądając go w Duchu II pewnie myślicie sobie, że facet ma ok. 90. Nic bardziej mylnego, miał 30 lat mniej. Beck umierał na ekranie, miał raka żołądka. Wychudzony, o nienaturalnie podkreślonych rysach, wygląda tak makabrycznie, że nie chce się wierzyć, że jego twarz to nie efekt charakteryzatora. Gra pełna cierpienia dodaje jego roli dramatyzmu. Duch II to przede wszystkim Julian Beck potem długo, długo nikt.


Dochodzimy do części III (1988). Bohaterka ta sama- Carol Anne. Po ostatnich wydarzeniach rodzice postanawiają wysłać córkę do wujków do Chicago. Tu zaczyna naukę w szkole dla uzdolnionej młodzieży z problemami psychicznym. Wiadomo, tam gdzie Carol Anne, tam i kłopoty. Dziewczynkę zaczynają nawiedzać nieczyste moce. Doktor Seaton, który prowadzi szkołę nie wierzy, że rodzina Freelingów padła ofiarą złowrogich sił. Ta ze strachu, że nikt jej nie uwierzy, milczy... Zapewne większość z Was, oglądając III część zada sobie pytanie "Co się stało Heather O'Rourke, odtwórczyni Carol Anne?". Niestety odpowiedź jest bardzo smutna. Heather miała chorobę zapalną jelit (nie będę roztrząsać co to za choroba, bo się nie znam), brała sterydy stąd ten wygląd, umarła przed końcem zdjęć. W ostatniej scenie zastępuje ją dublerka. Mimo krótkiego życia zostanie zapamiętana jako blondwłosa dziewczynka, która walczy z demonami. Tym samym wpisując się do popkultury słynnymi cytatmi z filmu.

*korekta Magdalena Głowacka
*pics tumblr

6 komentarzy:

  1. Thanks for one's marvelous posting! I seriously enjoyed reading it, you could be a great author.
    I will make certain to bookmark your blog and definitely will come back someday.

    I want to encourage you to ultimately continue your great job, have a nice weekend!



    Also visit my web-site - Dating Online (Http://Bestdatingsitesnow.Com)

    OdpowiedzUsuń
  2. Thanks for sharing your thoughts. I truly appreciate your efforts and I will be waiting for your next write
    ups thank you once again.

    Check out my page :: CarloDBillot

    OdpowiedzUsuń
  3. Hi there, this weekend is pleasant for me, as this time i am reading this impressive educational paragraph here at my home.


    my web-site; HelaineKSwearingin

    OdpowiedzUsuń
  4. You made some decent points there. I checked on the net
    to learn more about the issue and found most individuals will go along with your views
    on this web site.

    Look into my blog - LoritaUHubl

    OdpowiedzUsuń
  5. This website was... how do you say it? Relevant!!
    Finally I have found something that helped me.
    Many thanks!

    My web blog :: EvelinKSaxby

    OdpowiedzUsuń
  6. Wow, this paragraph is pleasant, my younger sister
    is analyzing these kinds of things, so I am going
    to inform her.

    My web-site quest bars

    OdpowiedzUsuń